แสงสายันต์ ลาลับ จับขอบฟ้า
สายลมพาพัดไป ไม่มีหวน
สายชลไหล รินหลั่งยากจะทวน
ดั่งบอกจวน จากไกล ใจอาวร

ีขาวน้ำเงิน ยาวทอด ตลอดฟั่ง
ธงชาติยัง ตั้งอยู่ ชูสลอน
อาคารเรียน ติดกับ สนามบอล
ยังจำตอน ตกเย็น เคยเล่นกัน

ใต้หกเหลี่ยม เคยนั่งคุย ตอนพักเที่ยง
ฟังเพลงเสียง ตามสาย ได้สุขสันต์
ล้อมวงนั่ง กินข้าว อยู่ทุกวัน
หัวเราะลั่น เริงร่า สบายใจ

จากวันนี้ คงเหลือ เพียงอดีต
ที่ย้ำติด ตรึงใจ ได้เพียงฝัน
ไม่มีเพื่อน ไม่มีครู อยู่ร่วมกัน
ใจเริ่มสั่น หวั่นไหว ไปทุกที

จะไม่ลืม ก.ณ. สถาบัน 
จะไม่ลืม กันและกัน เพื่อนฉันนี้
จะไม่ลืม คุณครู ผู้แสนดี
และที่นี่ กัลยาณีศรีธรรมราช